Ang aking ama, na empleyado sa isang kumpanyang pangkalakalan, ay walang pagod na nagtrabaho para sa aming pamilya.
Gayunpaman, habang siya ay nakatalaga sa ibang bansa, ang aking ina ay nakipagrelasyon sa iba dahil sa labis na kalungkutan.
Nang umuwi ang aking ama at matuklasan ang pagtataksil ng aking ina, labis siyang nawasak kaya nagpakamatay siya.
Mula noon, hindi ko na kayang patawarin ang sinumang nagtataksil.
Naniniwala ako na ang mga nangangalunya ay nararapat lamang na parusahan. Marahil
ito ay isang kapintasan ko—bunga ng pagkaalam sa matinding pagdurusa ng mga taong pinagtaksilan.
Naawa ako sa kliyenteng ito,
at, nakapagtataka, hindi ko siya matanggihan nang lumapit siya sa akin dala ng sarili niyang kalungkutan; nauwi ito sa pagkakaroon namin ng relasyon.





